تفاوت بین مشاور، روانشناس، روانکاو و روانپزشک

روانشناس

تفاوت بین مشاور، روانشناس یا روان درمانگر، روانکاو و روانپزشک

شاید شما هم در خلال زندگی بارها از خود پرسیده اید، من برای این مشکلی که دارم باید به مشاور مراجعه کنم یا روانشناس؟ یا از خود پرسیده باشید تفاوت روانکاو با روانشناس چیست؟ و در حال حاضر کدام یک از آنها می توانند کمک بهتری برای من باشند.

از آنجایی که سلامت روان نقش بسیار مهمی در زندگی انسان داشته و طبق آمارها در جامعه ما از هر چهار نفر یک نفر مبتلا به اختلالات روانی می باشد، مراجعه به متخصصان این حیطه برای رفع مشکل ضروری می باشد.

هدف ما از نگارش این مطلب آن است که خوانندگان عزیز بدانند که در صورت داشتن مشکل لازم است جهت درمان به کدامیک از افراد متخصص مراجعه کنند؛ اگرچه حیطه کاری مشاور، روان درمانگر ، روانکاو و روانپزشک  همپوشانی های با هم دارند، اما در صورتی که مراجعان تفاوت بین این حوزه های تخصصی را بدانند بهتر می توانند تصمیم بگیرند که برای بررسی و حل  مشکل خود به کدام متخصص مراجعه نمایند، برای آشنایی بیشتر با هر یک از این حوزه های تخصصی، به بررسی ویژگی های آن می پردازیم.

مشاور

مشاور

تخصص یک مشاور در آموزش، راهنمایی، و مشورت دادن به افراد است. مشاوران با افراد دارای ناسازگاری و مشکلات خفیف سروکار داشته و با انجام مصاحبه و استفاده از آزمون های مختلف برای رفع مشکل مراجع اقدام می نمایند.

از جمله خدمات یک مشاور می توان به انواع مشاوره های فردی، زوجی و در حیطه های تحصیلی، ازدواج، خانوادگی، درمان های کوتاه مدت از یک تا شانزده جلسه اشاره کرد. فعالیت مشاوران بیشتر در زمینه ی حل مسائل خانوادگی، عاطفی، ذهنی، اخلاقی، اجتماعی، میان فرهنگی و تست های روانشناسی می باشد.

مشاوره فرایندی آموزشی بین مشاور و مراجع است که در آن مراجع با کمک مشاور به بررسی و تحلیل مشکل خود پرداخته و آگاهی بیشتری نسبت به مشکل خود پیدا کرده و با کمک مشاور به جستجوی راه حلی برای رفع آن می پردازد. همچنین، مراجع با کمک مشاور مهارت های مربوط به برقراری ارتباط با دیگران و شیوه های معقول برای ارضای نیازهایش را فرا گرفته و در جهت رسیدن به اهداف زندگی اش گام برمی دارد.

با مشاوره، سازش مراجع با خود و دیگران، حس مسئولیت پذیری و بلوغ عاطفی فرد افزایش می یابد. همچنین، ایجاد اعتماد به نفس و حس استقلال در مراجع و افزایش قدرت مبارزه با مشکلات و گسترش رشد فکری او نیز از نتایج مشاوره به شمار می آید.

روانشناس

روانشناسی، مطالعه ی علمی رفتار و فرایندهای     ذهنی انسان به دنبال فهم پیشینه ی رفتار انسان بوده و هدف آن کاهش ناسازگاری و ناتوانی و ناراحتی انسان و کمک به ارتقای انطباق پذیری، سازگاری و رشد شخصیتی انسان است.

رواندرمانگر

روانشناسی از سه مکتب فکری اصلی روانکاوی، رفتارگرایی و انسانگرایی تشکیل شده است.

روانشناس، متخصص ترمیم آسیب های روانی و ارتقاء سطح روان است و مراجع بعد از گذراندن جلسات درمان با شناخت بهتر تفکرات و هیجانات خود، موجبات بهترشدن عملکرد و تغییر در سبک زندگی خود می گردد.

روانشناسان در زمینه ی اصول روانشناختی رفتار انسان، سنجش کارکردهای روانی و روش های علمی تحقیق و رویکردهای درمان آموزش دیده اند.

روانشناسان ریشه ی آسیب های روانی را در پیش زمینه های زیست شناسی، روانشناختی، اجتماعی و تجارب محیطی افراد می دانند.

روانشناسی در زمینه ی اختلالات روانی، روانشناسی بالینی سلامتی، روانشناسی بالینی کودک و نوجوان گرایش های تخصصی دارد.

شناخت بیماری ها روانی و درمان آنها نیز از جمله مسئولیت های روانشناسان می باشد.

دارو درمانی تنها بر عهده ی روانپزشک بوده و درمان های روانشناختی در حوزه ی اختیارات روانشناسان می باشد. روانشناسان دوره های کارشناسی و کارشناسی ارشد روانشناسی را گذرانده و دارای تخصص کافی بوده و در سال های اولیه ی کار خود زیر نظر یک سوپروایزر کار درمان را انجام می دهند.

زمانی که مراجعی برای حل مشکلات روانشناختی خود به روانشناس مراجعه می کند، روانشناس کار رواندرمانی او را شروع می کند اما درصورتی که مراجع را نیازمند به آموزش مهارت ها و یا راه حل گرفتن برای مسئله خود ببیند به مشاور و درصورت نیاز به دارو، به روانپزشک ارجاع می دهد.

در صورتی که افراد با مشکل حادی مواجه شوند، می توانند از مشاور کمک گرفته و درصورتی که مشکلات خود را نتیجه ی مشکلاتی می دانند که از کودکی نشات گرفته، بهتر است به یک روانشناس با سابقه ی روان تحلیلی و یا روانکاو مراجعه کنند. روانشناس ممکن است نیاز ببیند که قبل  یا حین درمان، مراجع را به یک روانپزشک ارجاع دهد.

روانکاو

روانکاو

روانکاو، روانشناسی است که علاوه بر مدرک روانشناسی، روانپزشکی یا مشاوره، دوره های تخصصی روانکاوی را به مدت حداقل چهار سال زیر نظر انستیتو یا آموزشگاه های معتبر جهانی روانکاوی گذرانده، افراد متخصص در دوره آموزشی خود در صورت نیاز روان درمانی و بعد روانکاوی شده اند

روانکاو بر اساس پروتکل های روانکاوی اقدام به کاوش و بررسی و تحلیل ناهشیار به منظور کاویدن و عمیق تر شدن مراجع نسبت به خود می نماید.

یک روانکاو مجرب با استفاده از تکنیک هایی مانند تداعی آزاد و تحلیل رویاهای فرد به شناسایی احساسات، تمایلات، و خاطرات موجود در ناهشیار و نیمه هشیار فرد می پردازد.

اعتقاد روانکاوان بر این است که آسیب های روانی معمولا به دلیل تثبیت در مراحل رشدی قبل از سن ۵ تا ۶ سالگی اتفاق افتاده است. نگاه یک روانکاو به روان انسان ریشه ای،عمیق تر و ریزبینانه تر بوده و از آنجایی که به بررسی ناهشیار افکار و هیجانات سرکوب شده ی فرد و گذشته های دور او می پردازد، زمان درمان نیز طولانی تر می شود.

هشدار برای روانکاوان

از آنجایی که وظیفه ی اصلی یک روانکاو درمان نبوده و او با استفاده از کاوش در ناهشیار و گذشته ی فرد، او را به آگاهی عمیقی از خود می رساند، روانکاو می بایست دقت داشته باشد درصورتی که مراجع آسیب های روانی متوسط یا شدیدی دارد ، ابتدا برای رواندرمانی به روانشناس ارجاع داده شود، در صورتی که فرد از ابتدا تحت روانکاوی قرار بگیرد، ممکن است از نظر روحی و روانی آسیب بیشتری دیده و موجب آسیب زدن به خود و اطرافیانش شود.

روانپزشک

روانپزشک

روانپزشکی شاخه ای از پزشکی است که بر جنبه های جسمانی اختلالات و بیماری های روانی متمرکز است و با استفاده از مداخلات جسمانی مانند دارو درمانی و شوک درمانی به درمان بیمار می پردازد.

روانپزشکان ابتدا دوره ی عمومی پزشکی را گذرانده و پس از دو سال آموزش های روانپزشکی اقدام به درمان می نمایند.

همچنین، روانپزشکان می توانند به صورت اختیاری پس از گذراندن واحدهای تخصصی روانشناسی، کار یک روانشناس را نیز انجام دهند.

روانپزشکان آسیب روانی را بیماری روانی تلقی کرده و نسبت به اختلالات روانی دیدگاه زیست شناسی دارند. گاهی روانپزشکان فرض را بر این می گذارند که عملکرد نامناسب مغز و دستگاه عصبی منجر به ناراحتی شده و بهترین راه درمان آن را، مصرف دارو بدانند البته روان پزشمانی نیز هستند که در کنار دارو به رواندرمانی بیمار می پردازند و یا به درمانگر یا روانشناس ارجاع می دهند.
مهمترین وظیفه ی یک روانپزشک تشخیص، ارزیابی، درمان و پیشگیری از اختلالات رفتاری، عاطفی و ذهنی انسان است. یک روانپزشک مجرب، پس ازشناسایی اختلال و ناهنجاری روانی فرد، متناسب با نوع و شدت آن و با استفاده از دارو و برخی ابزار پزشکی دیگر مانند نوروفیدبک اقدام به درمان می نماید.

با توجه به مطالب عنوان شده می توان چنین نتیجه گرفت که در واقع کار کلیدی یک مشاور، آموزش مهارت های زندگی و مواجهه با بحران بوده و کار کلیدی یک روانشناس، درمان آسیب های روانی افراد با رویکردهای مختلف روانشناختی و کار کلیدی یک روانکاو کاوش در اعماق روان و ناهشیار فرد برای آگاهی دادن بیشتر به فرد و در نهایت، کار کلیدی یک روانپزشک برطرف کردن نشانه های جسمانی و روانی بیماری های روانشناسی به کمک دارو  یا ابزارهای پزشکی از جمله تی  دی سی اس می باشد. شما خوانندگان عزیز در صورتی که نیاز به اطلاعات بیشتر در زمینه های تخصصی روانشناسی دارید، می توانید سوالات خود را از متخصصین مرکز مشاوره افرا بپرسید.

تفاوت بین مشاور، روانشناس، روانکاو و روانپزشک
۵ (۱۰۰%) ۳ votes

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *